“Wedstrijdroeien, ik? Nooit!”

“Nee, ik dacht: leuk ploegje vormen, een beetje jaarclubachtig. Lekker naar de NOOC Opening en de Blasphemy, heel veel grote feesten en lekker borrelen. Oké en dan daarnaast wel actief competitieroeien, drie á vier keer in de week trainen en tijdens de wedstrijden heel hard je best doet, maar verder niet.”

Voor me zit Sophie Appeldoorn, 21 jaar en tweedejaars lid bij Triton. Vorig jaar begon ze met selecteren met het idee ‘dat ze er de eerste of twee selectieronde wel uit zou worden geselecteerd’. De werkelijkheid bleek anders en al snel prijkte haar naam bovenaan de ergometerlijsten in de hal. De kick die dat gaf, liet haar niet los. “Ik wilde niet wedstrijdroeien, ik wilde gewoon bovenaan die lijst blijven staan.” Na een lange selectieperiode waarin twijfels en lange gesprekken soms nog zwaarder waren dan de trainingen, beslisten de coaches voor haar. Ze werd geselecteerd. “Toen dacht ik: oké, ik ga wedstrijdroeien!”

Sophie heeft voor haar roeicarrière begon altijd al veel gesport, maar niet eerder zo fanatiek als afgelopen jaar. “Ik zat in dames 3 en dan was het gewoon prima een sigaretje voor de wedstrijd en na de wedstrijd. En lekker veel biertjes enzo. Maar als ik dan op het veld stond, dan deed ik wel echt mijn best.” Als ik haar vraag waarom ze voor het roeien heeft gekozen antwoordt ze lachend: “Niet om het roeien, het leek me helemaal niks aan, roeien. Maar ik wou bij een studentenvereniging en mijn broer zat al bij Triton. Tijdens de UITweek moest ik kiezen en omdat ik wist dat de borrels en feestjes bij Triton leuk waren en je met een ploeg toch een
soort jaarclub idee hebt, dacht ik: nou dan ga ik maar bij Triton!”

“Toen mijn naam bovenaan de ergometerlijst kwam te staan, wilde ik per se dat dat zo zou blijven.”

Hoe kwam het dan dat Sophie uiteindelijk toch deel zou gaan maken van dé acht, waar zo veel eerstejaars meiden om strijden?
“Ik ging selecteren en toen dacht ik voor de grap: nou, de eerste of tweede selectieronde eruit en dan kijk ik wel of ik helemaal niet kan roeien of een heel klein beetje kan roeien. En toen bleek dat ik sterk genoeg was. Ik was in het begin nog fel tegen, ik zei tegen iedereen: “Lachen dat ik hard kan trappen, maar ik ga het écht niet doen!” Maar toen mijn naam bovenaan de ergometerlijst kwam te staan, wilde ik per se dat dat zo zou blijven. Ik kwam steeds meer selectierondes door en op een gegeven moment begon ik te twijfelen. Ik dacht: drinken kan altijd nog, en de kans om te gaan wedstrijdroeien krijg je maar één keer…”

Na de vraag wat de doorslag gaf en of het een moeilijke beslissing is geweest, valt er voor het eerst even een stilte. “Ja, ja…het kwam een beetje met de tijd. Ik vond het een heel moeilijke beslissing, zelfs tot op het punt dat ik er tijdens een gesprek met mijn moeder in tranen aan tafel zat. Ik had mijn jaar gewoon heel anders voorgesteld, jaarclub, borrels, feestjes…en plotseling krijg je dan zo’n kans. De meiden die in de selecties zaten, leken me wel oké. Ik dacht eerst nog: wie gaat er nou wedstrijdroeien? Maar ik vond het chille chicks, dus dat kan dan nog wel. Ik dacht eigenlijk meer: als ik het niet doe en hen dan zie gaan zal ik er spijt van krijgen dat ik er niet bij zit. Uiteindelijk liet ik het aan mijn coaches over, als ik uitgeselecteerd zou worden dan was dat maar zo en als ik geselecteerd zou worden, dan zou ik gaan wedstrijdroeien.”

DSC_0279

“Niemand had dit gedacht!”

Toen het moment eenmaal daar was en ze hoorde dat ze geselecteerd was, was ze toch wel heel trots. “Niemand had dit gedacht!” Sophie vertelt me stralend dat iedereen net zo verbaasd was als zij toen ze hen vertelde dat ze de acht had gehaald. Toen ze begon met selecteren, dronk ze en rookte ze en uiteindelijk had ze het toch maar mooi gehaald. Was het lastig om fit te worden? “Nee. Ik merkte alleen op een gegeven moment wel dat ik niet voor de trainingen tijdens de selecties nog een sigaretje moest roken. Als ik dat dan niet deed, dan trok ik het allemaal wat minder slecht, dus ik dacht: dan doe ik dat alleen nog op de borrels en de feestjes. Ik moet wel bekennen dat als ik de volgende dag dan een hele bitse ergometertraining had, dat ik dan niet het idee had dat ik me de avond ervoor dan in moest houden…ik zag daar op dat moment nog niet echt een verband tussen. Ik zag echt niet waarom iedereen zo moeilijk deed! Nu zou ik dat wel iets anders aanpakken. Omdat ik nu uittraining ben pak ik alle leuke dingen zo veel mogelijk mee, maar ik zorg er ook wel voor dat dat niet ten koste gaat van trainingen. Dat lukt de ene keer beter dan de andere keer,” sluit ze lachend af.

“Dit ga ik echt niet overleven, dacht ik. Dit was het dan!”

Na de selecties kon het harde werk dan pas echt beginnen. Het meisje dat vrolijk en lachend op haar selectieperiode terugkijkt, ervaarde de angst en zenuwen pas echt bij haar eerste wedstrijd. “Ik was doodbang. Ik dacht: hoe ga ik dit overleven, de winterwedstrijden zijn 5 kilometer! Ik heb twee nachten niet geslapen.” Met grote ogen zegt Sophie: ”Ook tijdens dat oproeien en alles, schoot er door me heen: dit ga ik echt niet overleven, dit was het, weet je wel!” Samen lachen we en ik vraag haar wat er door haar heen ging, na die eerste beruchte wedstrijd. “Ja heel trots, ik was heel trots dat ik echt een wedstrijd uitgevaren heb, maar nu zou ik nooit meer zo een wedstrijd ingaan. Nu zou ik veel meer gefocust zijn op winst en heel hard varen, maar toen was het meer ‘ik heb dit overleefd’.

Een van de elementen die haar jaar zo leuk maakten is de hechtheid binnen haar ploeg, die vanaf het begin al aanwezig was. Met een wedstrijdploeg weet je eigenlijk niet met wie je in de boot wordt gezet. “We waren wel heel anders, dat zeiden we ook wel van elkaar, dat we echt een bij elkaar geraapt zooitje waren. Maar we waren het gelijk over heel veel dingen eens. Voor de installatie moesten we bijvoorbeeld allemaal dingen voorbereiden en daar maakten we dan gelijk hele avonturen van.”

“Ik heb geen moment spijt gehad. Het is de moeilijkste keuze die ik ooit heb gemaakt en ik heb perfect gekozen toen.”

Toch zijn er ook dingen geweest die minder leuk waren. “Ik heb wel heel veel dingen moeten laten, ik had me voorgenomen om mensen hier en mensen uit Deventer nog heel veel te zien, dat lukt niet. Dat wordt echt minder. Op een gegeven moment ligt je focus daar niet meer, je focus ligt dan bij het roeien en degenen met wie je dat deelt is dan gewoon je ploeg.” Ik ben benieuwd of Sophie ook momenten had waarop ze twijfelde of overwoog om te stoppen. Hierop antwoord ze resoluut: “Nee. Ik heb geen moment spijt gehad. Het is de moeilijkste keuze die ik ooit heb gemaakt en ik heb perfect gekozen toen.”

Als we het over hoogtepunten van haar wedstrijdjaar hebben raakt Sophie bijna niet uitgepraat. Maar een van de wedstrijden is haar toch meer bijgebleven dan de andere. “De Head, die is acht kilometer en die zou ik eerst niet starten. Daar was ik best wel een beetje opgelucht over… Door een blessure van een ploeggenootje moest ik ‘m toch starten. Ik was toen minstens net zo bang als bij de allereerste wedstrijden, maar ik was wel vastberaden om er niet op diezelfde manier in te gaan. Gewoon vol erin en ik zie wel waar ik eindig. Als ik vijf kilometer overleef, overleef ik acht kilometer ook wel…als was ik daar niet helemaal zeker van.” Die wedstrijd beleefde ze als ploeg een bijzonder moment waar ze nog lang over zouden doorpraten. “We hadden een afspraak gemaakt dat we na de Rozenoordbrug, dat is ongeveer na 2,5 km, een doorstart zouden maken. Onze coach Coen had toen gezegd: “Alle ploegen worden moe, iedereen stort in, en jullie maken dan een doorstart en jullie gaan door!” Dus na die brug lag er nog een ploeg vlak achter ons, vanaf de start al, en na die brug zagen we ze steeds verder verdwijnen en toen spoten we er echt vandoor.”

Sophie op 3, Amstelbeker 2014

Sophie op 3, Amstelbeker 2014

Afgelopen september startte Sophie als enige eerstejaars de Amstelbeker. Vlak voor die wedstrijd sprak ik haar broer, die me vertelde hoe trots hij op haar was. Als ik Sophie dit vertel begint ze te stralen. “Het was ook zo gaaf, echt een hele grote eer! Het roeit allemaal zo anders, en je vliegt gewoon ineens.”

Ik vertel haar hoe ik onder de indruk was van alle ploegen die ik daar heb gezien en dat ik me naast al die krachten stond af te vragen of ik wel ooit zo zou kunnen roeien. Meteen komt het nuchtere en optimistische in Sophie weer duidelijk  naar voren. “Het leuke aan de Amstelbeker is dat het heel ontspannen is. Bij de Bosbaan is het nog wel eens zo dat je naar de start wordt geroepen en alles dan heel officieel is en stil…Dat vind ik echt een beetje eng. Echt een soort oorlogsidee krijg je er dan van, en dan is er ook nog van dat grimmig weer. Bij de Amstelbeker is het veel ontspannener en relaxter. Ik dacht: we zien wel waar we eindigen en daarom was het des te vetter dat we vierde werden bij die time trial in de voorwedstrijden.”

Waar ik heel benieuwd naar ben is of Sophie dit jaar verder gaat met wedstrijdroeien of dat ze toch de sigaretjes en biertjes verkiest boven het strikte leven en harde trainen. “Ja ik ga verder en omdat we niet geblikt hebben afgelopen jaar ben ik alleen maar gemotiveerder om dat dit jaar wel te doen,” zegt ze met een vastberaden stem.

“Je moet het wel echt leuk vinden, en je moet in je hebben dat je wilt winnen, anders heb je geen leuk jaar.”

Nog niet eerder heb ik een interview gehad met iemand die zo lekker wegkletst. De tijd is snel voorbij gegaan, maar ik wil nog één ding van Sophie weten. Zou ze het andere mensen aanraden om te gaan wedstrijdroeien? Glimlachend antwoordt ze: “Ja, ik ben blijkbaar het goede voorbeeld voor mensen die niet willen gaan wedstrijdroeien, maar die toch gaan wedstrijdroeien. Tijdens de afroeiperiode kwamen er heel veel mensen naar me toe die zich afvragen wat ze nou moeten doen en hoe zo’n wedstrijdjaar nou was… Je moet het wel echt leuk vinden, en je moet in je hebben dat je wilt winnen, anders heb je geen leuk jaar. Ik denk dat je iets moet hebben waarin je op jouw manier het beste van jezelf wilt laten zien. Ik denk dat je dat wel nodig hebt, anders denk je ook: waar doe ik dit voor?”

DSC_0311

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s