Wat is het toch fijn om afroeier te zijn, II (Oeh, wijn!)

‘Utrecht, Utrecht die mooie bisschopsstad…’ Terwijl het buiten regent en de straten grauw en koud aandoen, lijkt het alsof binnen in café Le Journal het zonnetje schijnt, als Marthe me met haar stralende glimlach tegemoet komt. “Ben je zenuwachtig voor interviews?” vraag ik. “Ach nee, ik maak me nooit zo druk!” De serveerster tikt zachtjes tegen de zijkant van mijn stoel en voordat ik me om kan draaien roept Marthe: “Oeh, wijn!”

DSC_0222-3

Het is nu vijf weken geleden dat Marthe voor het eerst in de boot stapte. Al een jaar geleden viel de paradewagen van de Utrechtse Studentenroeivereniging Triton haar het meest op tijdens de Utrechtse Introductietijd. Als gedreven geneeskundestudente besloot ze om eerst haar eerste studiejaar succesvol af te ronden en dan pas lid te worden. Voordat ze haar keuze maakte ging ze eerst alle verenigingen in Utrecht langs. “Unitas, Veritas, UVSV, wat kleine verenigingen. De hockeyvereniging, de tennisvereniging, zelfs de lacrossevereniging…Ik ben alles langs geweest! Uiteindelijk kwam ik bij de Utrechtse Studentenroeivereniging, en toen dacht ik: ‘dit is het’.’’

“Ik heb altijd het gevoel dat je met sportploegen een veel diepere band krijgt…’’

Als ik Marthe vraag waarom ze voor een studentenroeivereniging heeft gekozen, stelt ze dat ze in de eerste instantie niet per se voor het roeien koos. Haar vader heeft geroeid en had meerdere malen zijn enthousiasme met haar gedeeld. Maar als voormalig hockeyster gaf het roeien voor haar niet de doorslag. “Ik heb gewoon voor Triton gekozen omdat ik wel de gezelligheid van een studentenvereniging wilde maar niet het oppervlakkige zuipen van een studentenvereniging. Dat je dus wel iets meer diepgang hebt. Ik heb altijd het gevoel dat je met sportploegen een veel diepere band krijgt omdat je samen sport en dat trok me heel erg aan. Ik heb dus niet voor het roeien gekozen, maar voor Triton.”

Na de vraag of de vereniging haar verwachtingen waar heeft gemaakt is het even stil.“Het is wel heel anders dan ik had verwacht, een stuk corporaler.” Dan vult haar opgewekte lach de ruimte weer. “Maar stiekem vind ik dat ook wel heel grappig!”

DSC_0223-3

Een iets onzekere lach volgt als ik vraag hoe het met de trainingen gaat. “Ik vind het nog wel steeds heel lastig om de techniek onder de knie te krijgen, je moet overal tegelijk aan denken als je in zo’n boot zit. Maar tot nu toe bevallen me de trainingen erg goed, ik heb nauwelijks nog momenten gehad dat ik op de fiets zit en denk ‘verdomme ik moet trainen’.”

Als afroeier moet je ook wel eens af-zien. Naast de boottrainingen zijn er allerhande KUTtrainingen (Kracht- en Uithoudingstrainingen) en outdoortrainingen. Niet het toppunt van Triton, stelt Marthe lachend. “Toch heb ik me bij Triton ingeschreven met het idee dat ik uiteindelijk wel zou willen gaan wedstrijdroeien. Toen ik begon met roeien dacht ik weer meer aan competitieroeien omdat ik onze trainingen vier keer per week al best moeilijk te combineren vond met alles dat ik er buiten had. Ik ben er nog niet zeker over of ik dat allemaal wel wil opgeven…” Plotseling beginnen haar ogen te stralen en komt die stralende glimlach weer te voorschijn. “Maar ik heb gisteren in een 8+ geroeid en dat was zo gaaf! Misschien moet ik toch maar wel gaan wedstrijdroeien…”

“Wat is nou een half jaar op een heel leven?”

Intussen komen de volgende wijntjes onze kant alweer op en stel ik de onvermijdelijke vraag: Hoe zit het dan met de wijntjes? Zou je die voor zo’n wedstrijdjaar laten staan?’ …….“Dat ligt er heel erg aan of ik word geselecteerd en op dat moment ook echt wil! Maar ach ik denk: het is maar een half jaar, wat is nou een half jaar op een heel leven?” En hoe zit dat dan met de feestjes, wat wordt er buiten het roeien om nou op zo’n studentenroeivereniging gedaan? “Vrijwel elke keer dat we trainen, eten we daarna samen met onze ploeg op Triton. Die avonden zijn ook de borrelavonden. O ja, en het kamp natuurlijk! Dat was kut, laten we daar maar niet te veel woorden aan vuilmaken.”

Trainen, ploegavonden, borrelavonden. Lukt dat allemaal wel met het combineren met een studie als geneeskunde? “Ik vond het tot nu toe heel moeilijk, maar misschien is dat ook omdat ik nu nog in de beginfase zit. In het begin van je roeicarriere bij Triton moet je heel veel aanwezig zijn, omdat je dan contacten legt en mensen je gezicht leren kennen. Nu is het nog zo dat ik Triton vaak verkies boven andere dingen, maar na een paar weken heb ik ook wel door dat het af en toe ook goed is om ‘nee’ te zeggen. Trainen: allemaal leuk en aardig, maar studie gaat wel voor! Zo is het prima te combineren en valt het allemaal mee. Je hoort wel eens dat mensen zeggen dat je helemaal wordt ondergedompeld in het ‘ergens moeten zijn’, maar dat is niet waar, het is prima te combineren!

Als je jezelf dit jaar of in zijn algemeenheid een doel zou willen stellen in wat je wilt bereiken voor of binnen Triton, wat zou dat dan zijn? Een hele grote glimlach en twinkelde ogen: “DE VARSITYCOMMISSIE, de Varsity organiseren! Dat zou ik zo super cool vinden. Dat is wel echt een doel. Dat ik ooit een keer in de Varsitycommissie kom en me daar vol voor in kan zetten. En als ik dit jaar niet ga wedstrijdroeien dan wil ik in de talenten 8 komen. Dat is denk ik het doel van dit jaar. Gewoon keihard mijn best doen en de talenten 8 bereiken.”

DSC_0224-2

Advertisements

3 thoughts on “Wat is het toch fijn om afroeier te zijn, II (Oeh, wijn!)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s