De eerste selectieronde

“Ik ben nog niet genoemd…Ik heb niet genoeg gegeven.” Mijn handen trillen en ik voel dat ik misselijk word. Al ongeveer dertig namen zijn genoemd en de mijne is nog niet door de hoofdcoach uitgesproken. “Camila Bennink.” Ik draai me om en slaak een diepe zucht. Ik kijk naar mijn oud-ploeggenootje dat nerveus in de hoek van de zaal staat. Dan hoor ik ook haar naam. Het is gelukt. We zijn door de eerste selectieronde. DSC_0739 Om te vieren dat we van 120 meisjes bij de beste 50 zitten, mogen we meteen onze tassen gaan pakken om ons klaar te maken voor de indoortraining. Het zal de vijfde training in de week worden, vanaf nu wordt het menens. Voordat we weggaan krijgen we het volgende bericht medegedeeld. “Enkelen van jullie zijn alleen door op fysieke kenmerken. Als zij deze week niet laten zien wat we willen zien, dan kan het aankomende zondag alsnog over zijn.” Uit goede hoop had ik de indoortraining alvast in mijn agenda gezet. Gelukkig is vanavond mijn naam opgelezen en hoef ik de training vanavond niet uit mijn agenda te strepen.

Ik had ingeschat dat ik de eerste selecties sowieso door zou komen, maar toch kneep ik ‘m echt toen mijn naam maar niet werd genoemd. Ik had op de ergometertraining niet alles wat ik had gegeven en dat zorgde ervoor dat ik 34e op de lijst stond. Niet slecht, maar lang niet goed genoeg. Ik had nog twee dagen om fit genoeg te zijn voor de aankomende training. Op die woensdag zou ik ook mijn eerste tentamen van dit jaar hebben.

Die woensdag brak aan…tentamenstress? Nee. Ergometerstress? Ja zeker! Ik kreeg geen hap door mijn keel, maar ik moest wel. Niet eten is funest als je wilt presteren. Snel weg van de faculteit en op naar Triton. Als een meisje me in de kleedkamers vraagt of ik er zin in heb, antwoord ik: “Ja.” “Echt?” vraagt ze. “Wat moet ik anders zeggen?”
Dan is het zo ver, drie keer tien minuten op tempo 24. Ik had mezelf voorgenomen om minimaal drie seconden onder mijn vorige gemiddelde splittijd te trappen. Als in een trance kom ik de eerste tien minuten door. Zeven seconden van mijn vorige gemiddelde splittijd…

Ik loop naar buiten voor de vier minuten pauze en kom een vriend tegen die grote ogen opzet als ik vertel wat mijn tijd is. “Dat is hartstikke goed! Je bent een stuk omlaag gegaan.” Maar ik ben er nog niet, het is tijd voor de volgende twee keer tien minuten. Mijn tijd gaat iets omhoog, maar het lukt me om collectief 4 seconden onder mijn gemiddelde vorige tijd te trappen…Ik kan tevreden naar huis.

Zodra ik thuis ben en een herstelsmoothie sta te maken, maakt het tevreden gevoel plaats voor andere gevoelens. “Ik had de laatste twee wel harder gekund.” Ik zet het van me af en hoop dat het genoeg is geweest om mijn doel te behalen. Ik wilde minimaal tien plekken omhoog schuiven en omdat ik in de eerste instantie dacht dat ik op de 28e plek stond, zou dat dus de 18e plek moeten worden.

Na een ietwat onrustige nacht ben ik de volgende dag weer op de vereniging voor de outdoortraining. Ik loop met een knoop in mijn maag naar de deuren van de zaal, waar de ergometerlijsten hangen. Ik zoek naar mijn naam…17e! Gecorrigeerd 18e!
Het is gelukt. Deze week op naar de beste twaalf.

DSC_0719

Blaren die langzaam beginnen te komen

Advertisements

5 thoughts on “De eerste selectieronde

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s