Niet geblikt, toch gewonnen.

Hoe vergaat een lichte pik het burgerleven? Lange kantoordagen in plaats van dagelijks hard roeien…Hoe kijkt Vincent Luijnenburg terug op zijn studentenroeitijd? Was het alleen een leuke tijd of waren er ook moeilijke (weegschaal-)momenten? Niet geblikt, toch gewonnen? Één ding is zeker, Vincent had deze tijd niet willen missen. 

DSC_0723

Vincent Luijnenburg met oud-Tritondas


Als ik Vincent vraag wanneer hij voor het laatst heeft geroeid volgt er een korte stilte en zie ik hem peinzen. “Wanneer ik voor het laatst geroeid heb? Ik denk dat dat al wel iets meer is dan twee jaar geleden.” In 2007 roeide Vincent met zeven ploeggenoten in de lichte herenboot van Triton. Die tijd is voorbij, maar het is zoals hij zelf zegt “een hoofdstuk dat altijd in mijn leven aanwezig blijft”.

Vincent begon met roeien bij de Gorcumse Roei- en Zeilvereniging. Een kleine vereniging, waar hij al snel fanatieker begon te roeien. “Ik wilde iets met water doen en ik heb geen balgevoel dus ik ging roeien. Dat kon prima. Kwartiertje fietsen van huis, lekker  op het water. Een vriend van me, Derk, roeide daar ook. En hij was ook fanatiek. Toen Derk naar Triton ging en ik wist dat ik in Utrecht zou gaan studeren was de volgende stap makkelijk gemaakt.” In de lenteperiode is Vincent toen begonnen met roeien in competitieboten. Toen de selecties aanvingen was ook de volgende vervolgstap snel gemaakt. “Met mijn roei-ervaring en lage gewicht was ik de perfecte compensatiepik.”

“De avond vóór de wedstrijd, als we moesten inwegen werden er altijd berichtjes gestuurd: ‘Ben je op streefgewicht?’’’

Vincent werd ingeselecteerd en was met zijn 63,5 kg het antwoord voor de zwaardere jongens van wie er een paar maximaal 72,5 kg mochten wegen. “Met zijn allen alles oppakken, niet drinken, samen eten en weegschaaltrauma’s”, zo omschrijft Vincent zijn wedstrijdjaar. Of het ‘zwaar’ was, om zo licht te zijn? “Nee dat niet. Iedereen kreeg een streefgewicht van de coaches en tijdens het seizoen werd dat bijgesteld. Als iedereen zich daar keurig aan hield, was er geen probleem. De avond vóór de wedstrijd als we moesten inwegen werden er altijd berichtjes naar elkaar gestuurd: ‘Ben je op streefgewicht?’’’ Ja, nee, zo nodig moet er ergens anders gecompenseerd worden zodat niemand zichzelf kapot zou hoeven maken om op zijn exacte streefgewicht te komen.”

“Je hebt minder verleidingen, je hebt een structureel leven. Je gaat roeien, eten, niet drinken en studeren. Dat was de basis.”

Ondanks, of beter nog, dánkzij dat gestructureerde leven ervaarde Vincent ook successen op andere vlakken. “Vergeleken met alle studiejaren die ik gehad heb, was het wedstrijdjaar wel één van de meest productieve qua studieprestaties. De andere jaren  heb je wat minder structuur dan tijdens een wedstrijdjaar. Dat vind ik een positief punt aan de wedstrijdperiode. Mensen zeggen wel eens ‘het is wel zwaar, het gaat ten koste van mijn studieresultaten’, maar bij mij is het tegenovergestelde het geval geweest. Je hebt minder verleidingen, je hebt een structureel leven, je gaat roeien, eten, niet drinken en studeren. Dat was de basis.”

479146_409858509113013_1256495034_o

Licht ’07 na jaren weer bij elkaar

Met zijn ploeg, Licht ’07, heeft Vincent veel memorabele momenten gedeeld. “We hadden ploegvakanties, zoals een rondtrip door België. We hebben een busje gehuurd van de universiteit en zijn zo door de Ardennen tot aan de kust en Antwerpen getrokken.” In de beginperiode na het wedstrijdroeien hielden de ploeggenoten nog contact met elkaar. “De eerste periode hadden we intensief contact, we zagen elkaar nog regelmatig. Zeker met de installaties van de eerstejaars, in december. Maar vroeger kwamen alle acht en nu komen er hooguit zes van de ploeg of vijf. Inmiddels is het contact met mijn oude ploeg verwaterd.”

“Toen liepen we na zes jaar ineens met een riem door de Amsterdamse metro om een ploeglid te verrassen.”

“Toch zie je elkaar op belangrijke momenten weer. Toen Sebastiaan 30 werd verzamelden we ons allemaal, voor die mijlpaal. Jack had een riem geregeld bij de vereniging en met die riem zijn we naar Amsterdam gereisd met de trein en moesten we de metro door met die riem.” Vincent moet hardop lachen als hij vertelt hoe ze een restaurant binnenliepen met een roeiriem en hoe ze Sebastiaan er uiteindelijk mee verrast hebben. Omdat Vincent een ploeglid was van mijn broer, Sebastiaan, weet ik dat die riem nog pal in Sebas z’n woonkamer staat. Naast de foto van Licht ’07. “Sebastiaan houdt mijn cadeautjes nog niet eens pal in zijn woonkamer,” grap ik tegen Vincent.

 “Het is niet een hoofdstuk dat afgesloten is. Het is een permanent hoofdstuk dat altijd in mijn leven aanwezig is.”

De heren van ’07 hebben in hun jaar niet geblikt. En ook al is het contact verwaterd, als je als ploeggenoten een ploeglid komt verrassen met een roeiriem op zijn dertigste, dan heb je toch iets gewonnen. “Ik ben drie á vier jaar actief lid geweest bij Triton, maar het is niet een hoofdstuk dat afgesloten is. Het is een permanent hoofdstuk dat altijd in je leven aanwezig is. Om een voorbeeld te geven, een oud-coach van mij werkt bij dezelfde werkgever en zodoende ga je samen met elkaar lunchen. Je zoekt elkaar bewust op.”

Na het wedstrijdjaar heeft Vincent nog een tijdje gecoacht. “Tot en met november heb ik selecties gedraaid voor de tweedejaarsploeg en toen bleek dat er te weinig leden waren die door gingen van licht. Ik woog te weinig om in een kleiner nummer door te gaan. Toen ben ik gestopt. Ik ben een competitie-eerstejaars damesploeg gaan coachen met een vriend met wie ik nog steeds veel contact heb, binnen het zeilen. En vanaf januari heb ik tot het eind van het seizoen een bedrijfsacht gecoacht. Dat was heel leuk, want je werd vertroeteld door die bedrijfsacht. Dat kostte me een avond per week en af en toe een wedstrijd. Daarnaast heb ik nog wat gekamprechterd.”

Als ik Vincent vraag of er ook minder leuke tijden zijn geweest in zijn studentenroeitijd, noemt hij de stress van het gewicht bij andere ploeggenoten.  Het was een intensieve tijd, maar hij mist het niet. Ik sluit af met de vraag: Heeft het je studententijd verreikt om bij een studentenroeivereniging te zitten? “Ja dat zeker. Het heeft veel meer toegevoegde waarde dan een borrelvereniging. Je werkt samen naar een bepaald doel en het roeien is daar een belangrijk onderdeel van.”

DSC_0710

Roeiblaren maken plaats voor kantoorhanden, maar de wedstrijddas blijft tot in eeuwigheid geëerd

Advertisements

One thought on “Niet geblikt, toch gewonnen.

  1. Pingback: Blauwe brieven en bloedende blaren | Studenten Roeiwereld

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s